დროსთან ჭიდილი უილიამ ფოლკნერის ხმაურსა და მძვინვარებაში – არმაზ ახვლედიანი
ხმაური და მძვინვარება გვიჩვენებს სამყაროს, სადაც დრო ვერ კურნავს, წარსული აქ არის, ერთი ხელის გაწვდენაზე, მეხსიერება ვერ თავისუფლდება და ეთიკა კვდება.
ვის არ ესმის ჰომეროსის – არმაზ ახვლედიანი
გავა წლები და ავრელიუს პროპერტიუსი იტყვის – “Cedite Romani scriptores, cedite Grai, Nescioquid maius nascitur Iliade” – “გზა დაუთმეთ რომაელო მწერლებო, გზა დაუთმეთ, ბერძნებო, რაღაც ილიადაზე უფრო დიდი იბადება”.
თვითშემეცნება და ფარდა: პოსტაპოკალიფსური ზმანება, როგორც შინაგანი გამოცხადება – ია ჯეჯელავა
შეიძლება, ყველა პოსტაპოკალიფსური სცენა, რომელიც ოდესმე დაგვიხატავს, სინამდვილეში ჩვენი გონების სივრცეა — არა მომავლის, არამედ შიგნიდან დანგრეული აწმყოსი. შეიძლება, ნგრევა გარე ფაქტორი არ არის, არამედ ცნობიერების რევოლუციაა.
რას გვიყვება გილგამეში – არმაზ ახვლედიანი
მეცხრამეტე საუკუნის შუა პერიოდი ის დროა, როცა დასავლეთი ბიბლიის ისტორიულ ჭეშმარიტებაში ეჭვის შეტანას იწყებს. მართლა […]
მოზარდობა და არაფერი: ნიჰილიზმი და მნიშვნელობის ძიება – ია ჯეჯელავა
“A man said to the universe:‘Sir, I exist!’‘However,’ replied the universe,‘The fact has not created in meA sense of […]
ლანა ღოღობერიძის “როცა აყვავდა ნუში” – ოდა სიცოცხლეზე
“სიხარული ხშირად მოულოდნელი საჩუქარია” – ამბობს ლანა ღოღობერიძე თავის ახალ წიგნში, სახელწოდებით როცა აყვავდა ნუში. გადაწყვიტა ძველ მოტივს […]
გაღივებული მარცვალი სინათლეს (არ) უნდა მოვარიდოთ – ია ჯეჯელავა
…მე კი არ ვაკეთებ ამას, არამედ ცოდვა, რომელიც მკვიდრობს ჩემში. რადგანაც ვიცი, რომ ჩემში, ესე იგი, ჩემს სხეულში არ არის […]
არმაზ ახვლედიანი – ნიცშეს ზეკაცი ჯოზეფ კონრადის წყვდიადის გულში
წყვდიადის გულის ავტორი ჯოზეფ კონრადი მეზღვაური იყო, ათას გზაზე გაუვლია, კონგოს წყლებშიც შესულა, მაგრამ მის შემოქმედებაში […]
ია ჯეჯელავა – სულის მქსოველი საილესი
1859 წელს ჯორჯ ელიოტი უახლოეს მეგობარს, რეფორმატორს, ფილანტროპსა და ფილოსოფოსს, ჩარლზ ბრეის, სწერს: ,,ჩემ გამო ნუღარ შეწუხდებით. დაე, სწამდეთ, […]
ვაჟა-ფშაველა – რას ჰქვიან თავისუფლება?
როცა ჩვენს ნაცნობს, ან ნათესავს ატუსაღებენ, დაუყოვნებლივ მივესწრაფებით მის სანახავად ისე, როგორც სნეულისა. თან ვნანობთ: „ახ, რა ცუდი საქმე მოუვიდაო!” […]